นอกจากนี้สมาธิยังก่อให้เกิดผลดีต่อความชำนาญและความสามารถของผมอีกด้วย ทักษะในการถอดรหัสซอฟแวร์ ดีขึ้นทุกๆวัน ด้วยการที่ผมฝึกสมาธินี่เอง เพราะตอนนี้ใจของผมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับร่างกายแล้ว เหมือนผมมีเพื่อนแท้ที่อยู่ภายใน ชีวิตของผมถูกเติมเต็ม และผมพึงพอใจกับชีวิตแบบนี้มากครับ
วันหนึ่งตื่นขึ้นมาลูกก็คิดว่า เอ…นี่เราอยู่ที่ไหน ทำไมชีวิตเราเป็นอย่างนี้ ในเมื่อเราต้องเก็บกระเป๋าตลอดเวลา ต้องใช้ชีวิตตามที่ตารางบินกำหนด ของหรูๆที่มีอยู่ล้วนหมดความหมาย ให้ความสุขเราแค่ชั่วครั้งชั่วคราว ผิดกับเมื่อก่อนที่เคยรู้สึกว่ามันมีความหมายมาก เบื่อมากๆ ที่ต้อง Entertain กับเพื่อนอยู่เรื่อยๆ ไม่อาจหยุดตัวเองให้เลิกชีวิตแบบฟุ่มเฟือยได้ เบื่อไปทุกสิ่งทุกอย่าง
สัญญาณแห่งความเข้มแข็งทางพระพุทธศาสนา เริ่มแจ่มชัดมากขึ้น เมื่อการอุปสมบทหมู่ 400กว่าวัดทั่วไทยได้สร้างสายเลือดทางธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้สืบทอดคำสอนขององค์พระศาสดาอย่างทับทวี นับเป็นประวัติศาสตร์ของผืนแผ่นดินไทย
การได้เข้ารับการอุปสมบทในโครงการขุนพลแก้ว โดยความกรุณาของหลวงพ่อ พระอาจารย์ พระพี่เลี้ยง ทำให้ผมได้รับความรู้มากมาย ที่จะนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์ในชีวิต และยังได้รับสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต นั่นคือการได้มีโอกาสปฏิบัติธรรมในสถานที่ ที่สัปปายะ
โครงการบรรพชาสามเณรฟื้นฟูพระพุทธศาสนาทั่วไทย 5,000 รูป ประจำปี 2568 สำหรับเยาวชนชายอายุ 10-18 ปี ระยะเวลาการอบรมตั้งแต่ 1-30 เมษายน พ.ศ.2568 อบรม ณ ศูนย์ส่งเสริมศีลธรรมประจำจังหวัด ทั่วประเทศ สอบถามเพิ่มเติมได้ที่ 0 2831 1234
จนกระทั่งลูกรู้สึกว่า ไม่มีโจทย์ชีวิตไหนที่ยาก หากใจของเราหยุดนิ่งเพียงพอ “หยุด” คำเดียวเท่านั้น ไม่ต้องทำอย่างอื่นเลย การทำใจใสๆ หยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกาย ทำทุกวัน ทำอยู่ซ้ำๆ แค่นี้ลูกก็เป็นสุข อยู่เหนือทุกข์ได้เอง จิตใจสูงขึ้น ความคิดเป็นกุศลตลอด ทำให้ใจมีธรรมะมากขึ้น สอนตนเองและคนอื่นได้
ซึ่งตัวของเทพบุตรเองเขาก็ออกตัวว่า “ผมเป็นพุทธนะ กินทุกอย่างได้ แต่ไม่ทำบาป ศาสนาพุทธเป็นศาสนาที่เป็นอิสระ คุณเชื่อคุณก็นับถือ ไม่เชื่อก็ไม่ต้องนับถือ ไม่เป็นไร อย่าเชื่อในสิ่งที่ผมพูดต้องคิดดูก่อนแล้วลองดู” ซึ่งตอนนั้นดิฉันก็ใช้หลัก “ความเชื่อก็ส่วนความเชื่อ แต่ความจริงคือส่วนที่ต้องศึกษา และปฏิบัติให้เห็นจริง”
อโรคยา ปรมาลาภา ...ความไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ พุทธวัจนะ ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้ากล่าวไว้เมื่อ 2500 กว่าปีที่แล้ว ยังคงความเป็นอมตะ จนกระทั่งถึงทุกวันนี้...ไข้กายนั้นยังมีคุณหมอคอยรักษาให้ แต่ไข้ใจ ใครจะมาเยียวยา กับเรื่องจริงที่ พญ.ณัฐวรรณ วิเศษกุล แห่งประเทศสหรัฐอเมริกา ผู้ซึ่งได้พบสิ่งที่เรียกได้ว่า "ธรรมโอสถ" ซึ่งสามารถรักษาไข้ใจ ของคุณหมอที่เรื้อรังมาหลายสิบปีได้เป็นอย่างดี
พอมีเรื่องมาให้คิด ลูกก็คิดว่าเรื่องนั้น เหมือนลูกฟุตบอล แล้วลูกก็ kick out (แปลว่า เตะส่งออกไปเลย) หลังจากนั้นลูกจึงขยายเวลานั่งเป็น 5-10นาที และมากขึ้นจนเป็นชั่วโมงค่ะ หลังจากที่ขยายชั่วโมงการนั่งสมาธิ ประสบการณ์ภายในของลูกพัฒนาไปเรื่อยๆ ตามวันเวลาที่ผ่านไป แต่สิ่งที่เหมือนกันทุกครั้ง คือ ลูกจะมีความสุขมากๆ
ครั้งนั้นผมจึงเป็นสามเณรที่เด็กที่สุดในโครงการ สาเหตุที่ทำให้ผมอยากบวชเพราะ ผมอยากนั่งบนมหาธรรมกายเจดีย์ เพราะผมคิดว่า แค่เท้าของผมได้เหยียบขึ้นไปบนเจดีย์ก็ถือว่าเป็นบุญสุดคุ้มแล้วครับ วันนั้นเป็นวันที่ผมจำได้ไม่ลืมจนทุกวันนี้ เพราะเป็นวันที่ผมนั่งสมาธิดีมากๆ ผมได้เห็นองค์พระขนาดใหญ่มากๆๆแบบไม่เคยเห็นมาก่อนเลยครับ
